Wat het organiseren van een bruiloft en eigenwaarde met elkaar te maken hebben

Een aantal dagen geleden heeft mijn vriend mijn ten huwelijk gevraagd en ik heb uiteraard volmondig JA gezegd. We zijn al rond aan het kijken hoe we het zouden willen en waar we de bruiloft zouden willen houden. En ik merk dat oude patronen nu bij mij naar boven komen.

Wie wel eens een bruiloft heeft georganiseerd en bezig is geweest met de gastenlijst kent het misschien wel. Wie zullen we uitnodigen? Wie komen er op het feest? En wie mogen de hele dag komen? De eerste paar minuten dat ik daarover na ging denken wist ik echt niet wat ik moest doen. Ik raakte lichtelijk in paniek. Want… als ik die persoon uitnodig voor het feest, dan moet ik die persoon misschien ook wel uitnodigen, maar die wil ik er niet per se bij hebben. En als ik die persoon voor de hele dag uitnodig, wat zou die andere persoon bij wie ik dat niet doe er dan over denken?

Zoals je misschien wel leest, stak mijn oude patroon van iedereen willen pleasen en iedereen te vriend willen houden, de kop op. Ik kan daar soms nog wel last van hebben. Dan denk ik teveel na over wat anderen van mij zouden vinden of over mij zouden denken en of ik niemand voor het hoofd stoot, in plaats van dat ik bedenk wat mijn vriend en ik zouden willen.

Ik merkte dat ik me er onrustig door voelde. En tegelijkertijd werd ik een beetje boos op mezelf.  Selma, hoezo trap je nou weer in dit oude patroon? Je hebt hier zoveel voor gedaan om dit meer los te laten. Waarom doe je dit? Doe toch normaal. Et cetera, et cetera. Herkenbaar?

En toch hebben mijn vriend en ik knopen door gehakt. Hij zei vooral, als je wilt dat zij erbij zijn, dan nodig je ze uit. Wil je dat niet, dan doe je het niet. Super simpel 😊 en voor mij was het niet handig, want dan moest ik nog steeds zelf de knoop doorhakken en dan kon het zijn dat ik iets ‘verkeerd’ zou doen. Ik was bang dat ik het niet goed genoeg deed.

Toch hebben we knopen doorgehakt. Ik was er klaar mee dat ik én vooral dacht aan andere mensen én daarover boos werd op mezelf. Ik bedankte Fred (mijn little voice die daar dan allemaal zo over nadenkt) en ik vertelde dat ik het anders wilde doen en alleen wilde kijken naar wat mijn vriend en ik wilde. Daardoor kon ik heel makkelijk knopen doorhakken en hebben mijn vriend heel duidelijk wie we wel en niet uitnodigen. En ik voel me er heel goed bij, dat ik voor mezelf koos en op mezelf vertrouwde.

Alles begint bij jezelf, bij jouw eigenwaarde en of jij gelooft en voelt dat jij het waard bent om goed voor jezelf te zorgen, ook in dit geval.

Wil jij er ook voor zorgen dat je je goed genoeg voelt en wil jij ook voelen dat je het waard bent? Meld je dan nu aan voor de “Voelen dat je goed genoeg bent”-challenge via onderstaande button.